Mozes (Hebr. מֹשֶׁה, Mosje, Ar. موسى, Musa) was volgens de Hebreeuwse bijbel (en daarmee in het Oude Testament) de voornaamste profeet, de leider van de Israëlieten bij de uittocht uit Egypte, de stichter van de Israëlitische godsdienst, de ontvanger en schrijver van de Thora en de aanvoerder van het volk tijdens de doortocht door de woestijn tot aan de grenzen van Kanaän. Op grond van Ex. 1:11 dateert men hem gewoonlijk in de 13e eeuw v. Chr.. Volgens Ex. 2:1 vv. stamde hij uit Levitische ouders en werd hij als vondeling opgevoed aan het hof van een farao. Volgens Ex. 3:1 vv. werd hij bij de godsberg Horeb (Sinaïberg) geroepen om zijn volk te verlossen.