Een Mis (Misoffer, Eucharistieviering, Goddelijke Liturgie) is de dienst van de viering van het Sacrament van de Eucharistie in o.a. de Rooms-katholieke Kerk. Het woord 'mis' komt van het woord missa, een Latijns woord voor 'wegzending', en verwijst naar de woorden van de priester of diaken tegen het einde van de dienst : Ite, missa est ("Gaat het is de heenzending" of "Gaat, het offer is voltrokken").
De kerk in het Westen gebruikt in de liturgie meestal de Latijnse ritus, in de kerk van het Oosten is de Oosterse ritus het meest gebruikelijk.
Vroeger werd de mis in het Westerse christendom enkel in het Latijn opgedragen en gezongen. Deze wordt veelal de Tridentijnse Mis genoemd, naar het Concilie van Trente dat Paus Pius V ertoe zette de bestaande Rooms-katholieke liturgie vast te leggen. Na het Tweede Vaticaans Concilie zijn veel parochies overgegaan tot het opdragen van de mis in de landstaal van de gelovigen. In 1970 kwam definitief een nieuwe liturgie in voege (Novus Ordo Missae), die geïntroduceerd werd onder Paus Paulus VI.
Een mis is een liturgische plechtigheid, die door een priester voor de aanwezigen wordt opgedragen. Veel onderdelen in de mis zijn door de gebruikte symboliek en sacramentele handelingen sterk mystagogisch, wat in de rooms-katholieke theologie wil zeggen: het symbool of het ritueel bewerkt een manifestatie van het onzichtbare ofwel de betekenis achter het symbool wordt werkelijkheid. Dit is speciaal van belang in verband met de betekenis die aan de eucharistie gehecht wordt. Met de eucharistie wordt het offer van Christus aan het kruis niet alleen herdacht, maar volgens de rooms-katholieke traditie bij elke viering opnieuw tegenwoordig gesteld. Dit in tegenstelling tot de protestantse theologie en eredienst, waarin de gebruikte symbolen (brood en wijn) een tekenfunctie, een herinnerings- en gedenkingswaarde hebben. In de mis hebben onder meer wierook (geur als van het hemelse, boven het alledaagse uit), kaarsen, de bijbelboeken, het altaarmissaal (boek met gebeden van de liturgie), het altaar (symbool van het offer van Christus) en bovenal de geconsacreerde Hostie (gedaante van brood) en Bloed (gedaante van wijn) belangrijke tekenwaarde. Tegelijkertijd heeft de gebruikte symboliek een mystagogische waarde, die de gelovige helpt zich open te stellen voor de werkelijkheid, die in de liturgie zichtbaar wordt.