Lucifer is volgens bepaalde interpretaties in de Bijbel de naam van een voor het kwaad gevallen engel die jaloers wordt op God en uiteindelijk als een wraakzuchtige duivel uit de hemel "naar beneden op de aarde wordt gegooid".
De naam Lucifer betekent letterlijk lichtdrager in het Latijn, en wordt genoemd in de Latijnse vertaling van het Bijbelboek Jesaja. In Jesaja 14:12 staat het volgende geschreven (wat tussen haakjes staat staat niet in de Bijbel):
O morgenster {= Lucifer}, zoon van de dageraad, hoe diep ben je uit de hemel gevallen. Overwinnaar van alle volken, hoe smadelijk lig je daar geveld. Traditioneel is de morgenster (Venus) en de Latijnse naam hiervan, Lucifer, gekoppeld aan de satan, mogelijk sinds de interpretatie van Jesaja 14:12 door de kerkvaders Tertullianus en Gregorius, maar in ieder geval gebaseerd op de vertaling van kerkvader Hiëronymus. De Hebreeuwse Bijbeltekst gaat in eerste instantie over een koning die zijn macht verliest maar lijkt eveneens over een bovennatuurlijk wezen te gaan.
De passage waarin bovenstaande Bijbeltekst staat plus andere gedeelten uit de Bijbel maken duidelijk dat Lucifer oorspronkelijk een hoge engel van God was maar dat hij diep is gevallen. De Bijbel maakt duidelijk dat dit wezen nog wel in staat is zich voor te doen als ware hij nog steeds een engel van het licht maar maakt eveneens duidelijk dat dit alleen maar satanisch bedrog is.
Met name voor de Mormonen is deze passage uit Jesaja een groot probleem, omdat de Mormonen ervan uitgaan dat de duivel tegelijk met Christus geschapen is.