Liturgie, afkomstig uit het Grieks (leitourgia = volks-dienst) was het een dienst ten bate aan de gemeenschap waartoe de rijken verplicht waren. Zoals het bekostigen van zangers bij een opvoering en het uitrusten van een oorlogsschip.
Later wordt het woord gebruikt om de vieringen van sacramenten aan te geven in de religieuze bijeenkomsten van christenen. Deze vieringen worden voorgegaan door een priester of voorganger en zijn helpers. Het bestaan van een hiërarchie van bisschoppen, priesters en diakens is reeds uit die tijd bekend.
In de vroege Kerk bestond naast de agape (een gezamenlijk liefdesmaal) en in aansluiting hierop ook de sacramentele Eucharistieviering (Mis). Gedurende het kerkelijk jaar zijn de liturgische gewaden ook specifiek gekleurd. Zie daarvoor liturgische kleuren.
In het Christelijke westen ontstond uit de apostolische liturgieën van Rome en Noord-Italië de Romeinse ritus, welke na het Concilie van Trente de gehele wereld overgenomen zou worden.
Uit de misviering ontwikkelde zich na de Reformatie binnen de protestantse kerk een eigen manier van vieren. Waar de nadruk binnen de Mis ligt op de Dienst van het Woord (Liturgia Verbi) en de Dienst van het Altaar (Liturgia Eucharistica), ligt deze binnen de protestantse kerkdienst op het gelezen en gepredikte Woord.
De liturgie in een evangelische of charismatische gemeente wordt gekenmerkt door een informelere sfeer en de manier van deelname door de gemeenteleden.