Een kazuifel is een mouwloos opperkleed dat gedragen wordt door de priester als hij de mis opdraagt.
Het woord "kazuifel" komt van het Latijnse woord "casula," dat "huisje" betekent. De kleur ervan wordt bepaald aan de hand van de kalender van het kerkelijk jaar. Zo wordt in de veertigdagentijd paars gedragen, bij hoogfeesten goud, en op pinksteren rood. Door het jaar heen is de kleur groen.
Dit kleed gaat over albe, stola en cingel heen.
De kazuifel heeft in de loop van de jaren sinds de twaalfde eeuw een zekere ontwikkeling ondergaan.
In het begin bestond hij uit een volmaakte cirkel van stof met een halsopening in het midden, later werd hij steeds kleiner en stijver, maar met meer borduurwerk. Deze ontwikkeling begint met het "klokmodel" en eindigt met het "Romeinse model" (in het klerikaal dialect ook wel "vioolkist" of "plank" genoemd). Tegenwoordig worden er in Nederland weer vooral gotische modellen gedragen en soms zelfs klokmodellen. De versiering en materiaal van de moderne modellen kazuifels zijn echter modern en leunen niet aan bij de Middeleeuwse kazuifels. Onder conservatievere jonge priesters kent de "vioolkist" echter een bescheiden revival, in het bijzonder in de bisdommen beneden de grote rivieren.