De geloofsbelijdenis van Nicea draagt de naam van het concilie van Nicea (325). Tijdens het concilie van Constantinopel I in 381 werd de tekst bewerkt en kwam de geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel tot stand.
Er wordt een overzicht gegeven van de voornaamste dogma's van het christendom. De tekst wordt door bijna alle kerken als geloofsbelijdenis gebruikt.
Later is de zinsnede "en van de Zoon" toegevoegd bij de tekst over het uitgaan van de Heilige Geest. Deze aanvulling wordt door de Oosters-orthodoxe kerken niet erkend, en vormt een van de aanleidingen voor het groot schisma (zie ook Filioque).
De geloofsbelijdenis is opgesteld in een periode waarin de christelijke wereld werd verscheurd door twisten over de precieze aard van God en Jezus. Arius (zie arianisme) stelde dat Jezus Christus niet God maar een mens was. Hij werd door het concilie van Nicea als ketter veroordeeld. Toch kende de leer van Arius een groot aantal aanhangers. Ook bepaalde Byzantijnse keizers volgenden Arius. Na de dood van de keizers Constantius II (in 361) en Valens (in 378) viel de politieke steun voor het arianisme weg. De belijdenis van Nicea kon op een aantal – intussen nieuw ontstane – geschilpunten verduidelijkt worden.