Cees J. den Heyer (Scheveningen april 1942) was tot 1 januari 2002 hoogleraar Nieuwe Testament en Bijbelse Theologie aan de Theologische Universiteit Kampen. Tegenwoordig is hij werkzaam als docent Bijbelse Theologie aan het Doopsgezind Seminarium te Amsterdam. Hij publiceerde boeken over Jezus en Paulus en een theologisch zelfportret onder de titel Ruim geloven.
Den Heyer kwam vooral in het nieuws door de publicatie van zijn boek over de verzoeningsleer, zoals die vanuit de klassieke christologie als dogma is vastgelegd. Na grondig onderzoek kwam hij tot de conclusie dat de verzoeningsleer zoals die in de dogmatiek van de orthodoxe kerken uiteengezet wordt, niet strookt met de teksten in de evangelies uit het Nieuwe Testament. Met name het dogma van de verzoenende betekenis van het lijden en sterven van Jezus Christus zou niet terug te vinden zijn in de Bijbelse geschriften. De hevige discussies die hierover binnen de kerken ontstonden, deden den Heyer uiteindelijk besluiten de - destijds nog Gereformeerde- kerk (thans opgegaan in de PKN) te verlaten.
In zijn boek van Jezus naar christendom (subtitel: De ontwikkeling van tekst tot dogma) beschrijft hij hoe teksten uit verschillende bronnen geleid hebben tot de uiteindelijke klassieke christologische dogma's. De aanleiding voor zijn boek was de idee dat deze dogma's de gelovige christen heden ten dage vreemd zijn geworden. Er zou niets anders resten dan terug te keren naar de bronnen en op zoek te gaan naar nieuwe bronnen van inspiratie - uitleg van de bijbelse teksten, ook met behulp van recente publicaties, studies en ontdekkingen, zoals de Nag Hammadi-geschriften en de Dode Zeerollen.