Apocriefen van het Nieuwe Testament zijn boeken, die aanspraak maken onderdeel van het Nieuwe Testament te zijn, doorgaans onder toegeschreven auteurschap van een apostel zijn gesteld, reeds bestonden in de oudheid en niet zijn opgenomen in de canon van een of meer christelijke kerken.
Bij het vaststellen van de Bijbelse canon, en de Canonvorming van het Nieuwe Testament, werd een grote hoeveelheid werken om uiteenlopende redenen uitgesloten van opname in het Nieuwe Testament. Deze boeken heten dus apocriefen.
De Ethiopisch-orthodoxe Kerk erkent de Handelingen van Paulus alsmede enkele voor Ethiopië unieke boeken, welke door alle andere kerken als apocriefen worden beschouwd. Een strikte scheiding tussen canonieke en apocriefe geschriften maakt de Ethiopisch-orthodoxe Kerk in tegenstelling tot de andere kerken van het christendom echter niet.
Boeken die wel pretenderen onderdeel uit te maken van het Nieuwe Testament, maar waarvan niet objectief is vastgesteld kunnen worden dat ze in de oudheid bestaan hebben, zoals het middeleeuwse Evangelie van Barnabas (hoewel het Epistel van Barnabas soms zo werd genoemd) en nieuwe openbaringen zoals het Boek van Mormon en de boeken van Jakob Lorber, worden niet tot de apocriefen gerekend.